بیست و هفتم شهریور هزارو سیصد و نود و پنج

برگشتم خونه ی پدری

حس شش سالگی ام را دارم ، همون روز که بابا یه بسته ماژیک خرید برام که روش عکس پروفسور بالتازار رو داشت ، حس میکنم اینجاست ، دستهای بزرگ و لبخند ردیفش رو میبینم

بازگشتم ...برای سومین بار دست از پا دراز تر دیپورت شدم به این برهوت ...گلایه ای نیست ...هروقت بخواهم میتوانم بروم..دوباره و دوباره و دوباره ...راه ِ رفتن را از برم.... رفتم همین حوالی ...بردنم ...طالقان ...چند روز اسراف کردم ..در بی خیالی و سیگار و شراب دست ساز عمو رحیم که وقتی از دور پیدایش میشد توی ایوان میدیدمش که به قول دوستان : بهشت به بغل میاد ....پیاله ای میریخت برایم ...به سبک خودش ... و ترجیع بندش این بود: بهشت برات آوردم ببم جان بغض خواهر هنوز توی گلویم بود ...هنوز هست ...فکرش را نمیکنم...فکرش می آید خواهرک کوچه نجابت را در پارگی ِ پیرهنت می بیند بابا بزرگ ،هوای

دارم اثاث میکشم

کشیدم ،برمیگردم